AWP Limburg maakt zich grote zorgen over de manier waarop Waterschap Limburg omgaat met de schadezaak rond de Caumermolen in Heerlen. In juli 2021 brak de waterbuffer naast de Caumermolen door, terwijl deze niet eens vol was. Het water en de modder richtten grote schade aan bij het monumentale pand van eigenares Luc Peeters. De schade is anno 2026 nog steeds zichtbaar.
Zowel de rechtbank als het gerechtshof oordeelden dat het waterschap moet aantonen dat de buffer aan de eisen voldeed. Toch kiest het waterschap ervoor om in cassatie te gaan, waardoor de zaak opnieuw jaren vertraging oploopt.
Uit het artikel in De Limburger blijkt dat het waterschap geen capaciteits- of krachtberekeningen heeft van de buffer. Volgens deskundige Stefan van Baars, adviseur van AWP en oud‑hoogleraar grondmechanica, is het daardoor onmogelijk om te bewijzen dat de buffer veilig was. Hij wijst erop dat de dijk uit zand bestond en dus nooit veel water had kunnen tegenhouden.
Twee rechterlijke instanties kwamen tot dezelfde conclusie: als een buffer doorbreekt terwijl deze niet vol is, ligt het voor de hand dat deze niet goed heeft gefunctioneerd. De bewijslast werd daarom omgekeerd. Het waterschap moet aantonen dat het zijn werk goed heeft gedaan, maar beschikt niet over de gegevens om dat te onderbouwen.
Het landelijke Afwegingskader hoger beroep tegen burgers schrijft voor dat overheden terughoudend moeten zijn met procederen tegen burgers, zeker wanneer de burger al (gedeeltelijk) in het gelijk is gesteld. Het kader benadrukt dat de overheid oog moet hebben voor de positie van de burger, dat procedures niet onnodig mogen worden verlengd en dat hoger beroep alleen aan de orde is wanneer er zwaarwegende redenen zijn.
In de zaak van de Caumermolen is de burger al twee keer in het gelijk gesteld, duurt de procedure bijna vijf jaar en ontbreekt een technische onderbouwing van het waterschap. Het afwegingskader stelt bovendien dat hoger beroep minder in de rede ligt wanneer de overheid een fout heeft gemaakt of wanneer de kans van slagen klein is. Beide situaties lijken hier aan de orde.
AWP Limburg vindt het onacceptabel dat een burger die al jaren met schade zit, opnieuw in een langdurige procedure wordt gedwongen. Het waterschap heeft geen poging gedaan tot mediation, herstel of erkenning van fouten, terwijl het afwegingskader juist voorschrijft dat de overheid eerst moet proberen het geschil informeel op te lossen.
Een overheid hoort niet te procederen om het procederen. Zeker niet tegen een burger die al twee keer gelijk heeft gekregen.
De Caumermolen‑zaak staat niet op zichzelf. In eerdere vragen aan het dagelijks bestuur vroeg AWP al om een volledige inventarisatie van alle kunstwerken en waterbuffers in Limburg, inclusief inzicht in leeftijd, onderhoudsstaat en restlevensduur. Ook vroeg de fractie om duidelijkheid over mogelijke boekhoudkundige manco’s en om een publiek overzicht van risico’s voor waterveiligheid.
Uit het Caumermolen‑dossier blijkt opnieuw dat het waterschap geen volledige technische documentatie heeft van cruciale waterwerken. Dat is bestuurlijk zorgelijk en vormt een direct risico voor de veiligheid van inwoners, bedrijven en natuur.
AWP Limburg vindt dat cassatie niet past binnen het landelijke afwegingskader, niet past bij behoorlijk overheidsoptreden en niet past bij de verantwoordelijkheid die een waterschap heeft richting burgers. De fractie roept het dagelijks bestuur op om het cassatiebesluit te heroverwegen en te kiezen voor een menselijke, transparante en oplossingsgerichte aanpak.
AWP blijft zich inzetten voor een waterschap dat eerlijk, zorgvuldig en transparant handelt, juist wanneer het misgaat.
